Wielki pożar Sycowa 1813

Z Syców Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Disambig.svg Ten artykuł dotyczy wielkiego pożaru Sycowa w 1813 roku. Zobacz inne znaczenia tego słowa.

Wielki pożar Sycowa 1813 – ostatni w dziejach wielki pożar miasta Syców, który wybuchł 28 kwietnia 1813 roku, 71 lat po ostatnim pożarze.

Przebieg pożaru[edytuj]

Pożar wybuchł 28 kwietnia 1813 roku przed południem na książęcym zamku, a następnie za przyczyną wielkiego wiatru płomienie ogarnęły inne zabudowania miejskie. W ciągu trzech godzin spłonęło niemal całe miasto w obrębie murów miejskich. Zniszczeniu uległy zabudowania wokół ratusza wraz z siedzibą władz miejskich i browar, a znacznie nadpalone zostały dzwonnica i dach kościoła katolickiego. Całkowicie spłonęło też probostwo i istniejąca od 1792 roku szkoła. Z budynków miejskich ocalał kościół ewangelicki i znajdujące się w jego pobliżu budynki m.in. magazyn wojskowy i miejskie więzienie. Kataklizm przetrwały też same mury miejskie i bramy w nich się znajdujące.

Skutki[edytuj]

Mieszkańcy okolicznych miast i wiosek okazali pomoc pogorzelcom w postaci żywności i ubrań. Zorganizowana dla nich składka wyniosła 3242 talary (było to niewiele, ale trwała wówczas wojna z napoleońską Francją). Gustav Calixt Biron zapewnił drewno i cegłę na odbudowę ratusza, a król pruski Fryderyk Wilhelm III przekazał miastu w darze 10 776 talarów. Miasto uzyskało też 67 390 talarów z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia miast od ognia.

W 1813 roku odbudowano browar miejski, a dwa lata później obie szkoły wyznaniowe. Zakończenie prac przy odbudowie ratusza nastąpiło w grudniu 1818 roku. W tym samym roku odbudowano także kościół katolicki i probostwo. W 1827 roku w miejscu dzwonnicy postawiono tymczasową drewnianą wieżę, a rekonstrukcja obiektu nastąpiła dopiero w latach 1908-1910.

Źródła[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • T. Kulak, W. Mrozowicz, Syców i okolice od czasów najdawniejszych po współczesność, Wrocław-Syców 2000, ISBN 83-87299-26-X, s. 102-104.