Mury miejskie w Sycowie

Z Syców Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fragment zachowanych murów miejskich Sycowa przy alei nad Wałem

Mury miejskie w Sycowie – dawne fortyfikacje otaczająca miasto Syców, chroniące przed atakiem wroga z zewnątrz. Obecnie zachowały się fragmenty dawnych murów obronnych przy ulicy Ogrodowej i Alei nad Wałem.

Historia[edytuj]

Pierwsza wzmianka o zamku i murach obronnych w Sycowie pochodzi w 1283 roku. Fakt ten może podważać inny dokument, w którym zapisano, że w latach 1366-1403 w Sycowie wybudowano nowy zamek i fortyfikacje obronne. Nie jest pewne, czy Syców posiadał obwarowania o konstrukcji drewniano-ziemnej, gdyż na przełomie XIII i XIV wieku ten typ murów obronnych zanikał. Według najnowszych badaczy dziejów miasta, m.in. Josepha Franzkowskiego, mury miejskie pochodzą z ostatniego trzydziestolecia XIV wieku, a najpóźniej musiały powstać na początku XV wieku.

Pierwsza, historyczna wzmianka o murach obronnych Sycowa pochodzi z około 1525 roku. Wówczas utworzono bastiony ze strzelnicami kluczowymi. W 1578 roku dobudowano do murów basteje, które umieszczono przed dwoma kluczowymi na wypadek obrony punktami miasta, tj. przed Bramą Niemiecką i furtą zamkową. Pod koniec szesnastego stulecia mury uzyskały renesansowy wygląd. Nad utrzymywaniem fortyfikacji pracowano skrupulatnie z XVII wieku, zwłaszcza podczas wojny trzydziestoletniej.

W XIX wieku mury miejskie zaczęły tracić swe znaczenie obronne, dlatego w 1809 roku rozpoczęto rozbiórkę południowego odcinka sycowskich fortyfikacji. W 1822 roku podjęto ideę likwidacji grobli nad fosą i wałów od strony kościoła ewangelickiego, osuszenia części tego obszaru i, po obsadzeniu drzewami i krzewami ozdobnymi, wytyczenia tam alejek spacerowych. W 1829 podjęto decyzję o rozbiórce obu bram miejskich, które, według ówczesnych władz miasta, utrudniały komunikację. Zgodę na rozbiórkę wydało ministerstwo wojny, jednak zaprotestował zarząd wolnego państwa stanowego, twierdząc, że bramy są własnością dominium. Spór trwał do 1832 roku i ostatecznie bramy zostały zlikwidowane. Wówczas zasypano także fosę miejską, dlatego Syców przestał być wyspą otoczoną z wszystkich stron wodą.

Likwidacja murów miejskich nie równała się z eliminacją tego pojęcia ze świadomości ludności. Friedrich Gustav Gerhard Kurts w swojej pracy o stanie miasta w 1843 roku informował o zamieszkiwaniu wnętrz murów przez 1643 osoby, a na przedmieściach 767. Stwierdzał też, że w obrębie murów było 136 domów i 63 poza nimi, co w porównaniu do stanu sprzed wielkiego pożaru miasta w 1813 roku oznaczało o czternaście domów mniej.

Jedną z pozostałości po dawnych murach miejskich jest dzwonnica, obecnie zaadaptowana na cele sakralne jako część kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Pozostałości murów miejskich Sycowa zostały wpisane do rejestru zabytków w 10 maja 1960 roku.

Źródła[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • T. Kulak, W. Mrozowicz, Syców i okolice od czasów najdawniejszych po współczesność, Wrocław-Syców 2000, s. 73 i 107-108.