Zamek w Sycowie

Z Syców Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek w Sycowie

Zamek w Sycowie − siedziba wolnych panów stanowych, która istniała w latach 1853-1945 pomiędzy kościołem ewangelickim a ulicą Ogrodową w Sycowie. Budowla została zniszczona i rozebrana po II wojnie światowej. Do zamku przylegał istniejący do dziś park.

Historia[edytuj]

Pierwszy zamek w Sycowie, który był otoczony fosą i zbudowany na planie regularnym, znajdował się za obecnym kościołem ewangelickim w odległości około pięćdziesięciu metrów od późniejszego barokowego zamku Dohnów, wybudowanego w latach 1594-1608 przez Abrahama von Dohnę. Zamek ten spłonął w 1813 roku. Przez kilka lat siedzibą panów stanowych był majątek w Ślizowie. Gustav Calixt Biron miał plany budowy zamku w Winnicy, ale jego syn Calixt, z powodu braku funduszy, zdecydował się wznieść zamek miejski. 26 maja 1853 położono kamień węgielny pod budowę zamku w neogotyckim stylu angielskim.

W pierwszym etapie budowy powstał czworokąt z czterema narożnymi wieżami. W następnych latach dobudowano budynek gospodarczy przy ulicy Szkolnej. Miejsce pomiędzy zamkiem, a tym budynkiem tworzyło zamkowy dziedziniec. Pomiędzy zamkiem, a kościołem ewangelickim Gustav Biron dobudował w 1894 bramę wjazdową. Mieściły się w niej sala modlitewna i książęce nadleśnictwo. W ostatnim etapie rozbudowy w latach 1906-1913 powstała tzw. nowa część zamku, zdobiona klasycystycznymi elementami. Obok zamku znajdowała się oranżeria wybudowana przez Calixta Birona.

W sierpniu 1939 roku w komnatach ulokowała się logistyczna niemiecka jednostka wojskowa. W 1943 roku w książęcych komnatach urzędowały ministerstwa z Berlina. Ponownie ulokowano wojsko w sycowskim zamku w styczniu 1945 roku, kiedy to Armia Czerwona zbliżała się do granic III Rzeszy. Rosjanie wkroczyli do Sycowa wczesnym popołudniem 21 stycznia 1945 roku i przez następne cztery miesiące zamek był ograbiany. Dopiero w maju 1945 roku obiekt został podpalony przez żołnierzy radzieckich. Polskie władze komunistyczne zdecydowały o rozbiórce zamku, którą dokonano w latach 1951-1956. Pod koniec lat pięćdziesiątych na miejscu rozebranego obiektu wybudowano zieleniec.

Rys architektoniczny i wyposażenie[edytuj]

Powierzchnia całkowita zamku łącznie z przybudówkami wynosiła 1687,53 m². Ściany komnat zamkowych zdobiły portrety członków rodu Biron, a także wisiały na nich gobeliny przedstawiające widoki oraz sceny polowań. Pokoje zdobione były przez różne chińskie i azjatyckie wazy, a także posągi przedstawiające członków rodziny. Meble były w stylu barokowym i pochodziły z Niemiec, a także z Włoch i Chin. Kilka salonów było wyłożonych jedwabiem. Najbardziej reprezentacyjna była biała sala, w której to odbywały się najważniejsze uroczystości rodzinne. W zamku znajdowały się też duńskie, niemieckie i rosyjskie sztućce na 120 osób, a jeden ze srebrnych kompletów należał do Dorothei von Medem. Bironowie posiadali pruską, francuską, miśnieńską i chińską porcelanę. Szkło pochodziło głównie z Wenecji, a na podłogach leżało około dwadzieścia orientalnych dywanów

W zamku w Sycowie Bironowie posiadali łącznie 58 zegarów. Carlos Biron napisał w monografii rodzinnej, iż jednym z sycowskich zwyczajów było, że raz w tygodniu przez zamek przechodził zegarmistrz ustawiając i nakręcając te wszystkie zegary.

Źródła[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • T. Kulak, W. Mrozowicz, Syców i okolice od czasów najdawniejszych po współczesność, Wrocław-Syców 2000.
  • Carlos i Ernst Johann Biron, Historia domu Biron, Ammerland 2006.

Linki zewnętrzne[edytuj]